Ferdamerkjamalarinn sem var ad mala aftur skiltid "Blomkalid" naut vel aunnins hvildar fra vinnu sinni. A gamla bordinu undir skugga almanna storu samlokurnar og stor ostsneid beid i obundnu vasaklut THangad til ad THorsti hans aetti ad vera fullnaegt. Hinum megin vid bordid, elsti madurinn i Claybury, teiknadi varlega i langa leirpipu, sneri litlu og eftirsjaandi auga ad gamla skiltinu. "Eg hef drukkid bjorinn minn undir honum i naerri sjoetiu ar," sagdi hann og andvarpadi. "thad er leitt ad THad gat ekki ha stadid i minn tima." Malarinn ytti smam saman fleyg samloku i munninn og leit a hann medlat. "thad er allt i gegnum tvo unga herra eins og var ad fara i gegnum adur fyrr fyrir manudi eda tveimur," helt gamli madurinn afram; "THeir soegdu Smith husradanda ad THeir hefdu verid ad leita ut um allt eftir" blomkalid "og THegar Smith syndi THeim skiltid soegdust THeir halda ad THad vaeri" George fjordi "og mjoeg god liking, lika. " Malarinn hlo og leit aftur a gamla skiltid; THa, med taugaveiklun hins sanna listamanns, leit hann a sinn eigin. Einn eda tveir skuggar - Hann henti fotunum yfir bekkinn og tok upp burstana. A tiu minutum hefdi akafasti tryggdarmadurinn horft einskis a likindi og med andvarp vid gildrurnar sem herjudu a listamanninn sneri hann aftur til truflunar maltidar sinnar og fagnadi husinu fyrir meiri bjor. "thad getur enginn mistakad skiltid THitt fyrir annad en blomkal," sagdi gamli madurinn; "THad litur nogu vel ut ad borda."